O tym, co było...

Kiedy pisałam ostatniego posta (KLIK) byłam pełna optymizmu, nadziei i chęci do działania. Nie wiedziałam jeszcze, że za dwa dni naszym małym światem zatrzęsie. Planowaliśmy imprezę urodzinową dla Hani, i choć chwilowo byłam sama z dziećmi, bo Ślubny pilnie musiał lecieć do Polski, to było całkiem zwyczajnie...

Dokładnie w urodziny Hani, kiedy to w bardzo kameralnym gronie (bo impreza miała być innego dnia) świętowaliśmy jej 3 urodziny, doszła do nas wiadomość, że jej dziadek, a tato Ślubnego jest ciężko chory.

Rak płuca z przerzutami do kręgosłupa, kości... Dalej już nic nie słyszałam... Czułam jedynie ścisk....

Od momentu pogrzebu teścia minęły już 3 miesiące. Odszedł w mgnieniu oka... Ślubny stracił tatę, Hania dziadka, z którym uwielbiała rozmawiać przez telefon i który grał jej na gitarze. Patryk nie zdążył Go nawet poznać...

Kiedy zaczynał się ten rok, coś mi wewnętrznie mówiło, że będzie on trudny. Nie sądziłam, że aż tak. Najpierw zmarł mój dziadek, potem teść, na końcu moja babcia.

Działo się o wiele więcej, ale po co pisać o przykrościach, których doświadczyliśmy od losu czy ludzi? Na los nie mamy wpływu, a z relacjami międzyludzkimi już tak bywa... Wiecie - "kto jest bez winy..." Z wiekiem nauczyłam się przyznawać do własnych błędów. Nauczyłam się też, że nie zawsze warto wychodzić przed szereg, nawet jeśli chodzi o posypywanie głowy popiołem. Bo jeśli ktoś jedynie moje winy widzi swoich nie zauważywszy, to czy słowo "przepraszam" ma sens? Zwłaszcza jeśli takowe nigdy nie padło z drugiej strony?

Miałam już nie wracać. Przyzwyczaiłam się do życia bez bloga. Ale trafiłam na tekst o MAJTKACH. Zatęskniłam... Życie jest za krótkie na brzydkie gacie, na kłótnie, na wieczne robienie rzeczy, których się nie znosi i na otaczanie się ludźmi, z którymi nam nie po drodze. Dlatego dziś pomalowałam paznokcie na ulubiony kolor i napisałam to, co chciałam napisać. Witajcie z powrotem!





14 komentarzy:

  1. Nawet nie wiesz, jak miło Cię tu widzieć!
    Widzę, że to trudny rok nie tylko dla mnie :-( Siły, Aniu! Ściskam!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję :* mam nadzieję,że pakiet nieszczęść się nam obu wyczerpał.

      Usuń
  2. Odpowiedzi
    1. Dziękuję:) Dobrze,że i Ty jesteś :)

      Usuń
  3. Wspaniale, że znowu piszesz...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję, choć szkoda,że nie wiem komu :)

      Usuń
  4. Witaj Aniu... piękne słowa... Masz rację życie jest za krótkie... A słowo przepraszam powiedziane na odczep się... nie ma najmniejszego sensu... Są ludzie którzy ranią i myślą że jest ok i nigdy nie potrafią przeprosić... Ściskam mocno... ;-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie potrafią, lub nawet przez myśl im nie przejdzie, że powinni...

      Usuń
  5. Odpowiedzi
    1. Też się cieszę:) dobrze Ciebie widzieć!

      Usuń
  6. miło Cię widzieć,dużo siły.pozdrawiam,wierna czytelniczka Marta

    OdpowiedzUsuń
  7. Jesteś :-)
    Posyłamy wszystko co dobre, co myślami może polecieć

    Mama Zuzy ;-)

    OdpowiedzUsuń

Każdy komentarz nie będący obelgą dla mnie i moich czytelników jest mile widziany. Zostaw po sobie dobre wspomnienie:)

Dziękuję:)

AddThis